Verhalen en ervaringen

bloemen in diverse kleuren

De “brave” huisvader

(Bron) Hade Debaillie is lid van “Wij spreken voor onszelf” (WSVO), een organisatie die overlevers van seksueel, psychisch en fysiek geweld de ruimte wil geven om hun ervaringen te delen. Op woensdag 20 januari 2016 komt in de Gentse rechtbank een verkrachtingszaak voor. Een man en een vrouw hebben gekust, met wederzijdse toestemming. Meneer had daaraan niet genoeg. Hoewel het slachtoffer duidelijk zei “als je nu niet stopt, dan sla ik je”, kwam het tot penetratie. Verkrachting, zo oordeelt de rechtbank. Terecht, en dit is eigenlijk slechts één voorval uit duizenden. In België worden elke dag naar schatting honderd mensen verkracht – honderd mannen, vrouwen en kinderen. Gemiddeld vier per uur. Slechts tien van die honderd zullen een aangifte doen. De rest zwijgt, uit angst, uit schaamte, uit schuldgevoel, of om duizend en één andere redenen. Van de tien gevallen waarin het toch tot een aangifte komt, wordt bijna de helft zonder gevolg geseponeerd. Wraakroepend, maar niet van toepassing in dit geval. In dit geval kwam het wel degelijk tot een rechtszaak, en jawel, tot een veroordeling. Schuld bewezen, oordeel geveld. Gerechtigheid geschied?

[quote]In België worden elke dag honderd mensen verkracht. Gemiddeld vier per uur. Slechts tien van die honderd zullen aangifte doen. De rest zwijgt uit angst, schuld of schaamte[/quote] Of niet. In De Morgen van woensdag 3 februari lezen we een klinkend citaat uit het vonnis: “U heeft verkeerd gehandeld, maar de rechtbank wil uw verdere leven niet hypothekeren.” Dat het zou gaan om een geval van ‘verkeerd geïnterpreteerde signalen’, had de advocaat van de beklaagde geargumenteerd. En dat hij ‘niet iemand is die vrouwen in een donker steegje aanvalt’. De dader komt ervan af zonder effectieve gevangenisstraf, zolang hij het slachtoffer maar een schadevergoeding betaalt waarvan zelfs zijzelf nog niet weet hoe hoog die zal zijn.

Slachtoffers van seksueel geweld – waaronder ondergetekende – moeten er even van slikken. De rechtbank wil het leven van de dader niet hypothekeren? Wat dan met het leven van het slachtoffer? Wat met deze vrouw, die voortaan bang is om nieuwe mensen te ontmoeten? Wat denkt zij nu? Misschien denkt zij iets gelijkwaardigs als ik, en vele andere slachtoffers die hun verhalen onder meer delen via wijsprekenvooronszelf.be: dat hij diepe sporen bij haar heeft nagelaten, waarvan het nog maar te bezien valt of ze ooit helemaal hersteld kunnen worden.

De opmerking van de advocaat, als zou deze man ‘niet iemand zijn die vrouwen in een donker steegje aanvalt’, slaat als verzachtende omstandigheid nergens op. Daders zijn vaak brave burgers, die elke dag trouw naar hun werk gaan, en op zaterdag het gras afrijden in hun netjes onderhouden achtertuin. Wanneer blijkt dat zij hun buurvrouw, hun achternicht, hun wederhelft of hun nageslacht hebben verkracht, dan mag hun burgerlijke leventje niet gezien worden als een reden om wat er gebeurd is te minimaliseren.

[quote]Daders zijn vaak brave burgers, die elke dag trouw naar hun werk gaan, en op zaterdag het gras afrijden in hun netjes onderhouden achtertuin[/quote] Maar dat is precies wat hier wél is gebeurd. Dader en slachtoffer kenden elkaar. Het ging dan ook niet, aldus de Gentse rechtbank, om een brutale aanval, maar ‘slechts’ om een uit de hand gelopen kus. Toekomstige daders kunnen op hun twee oren slapen: zolang ze het niet al te bont maken, en achteraf blijk geven van enig schuldbesef, komen ze er waarschijnlijk vanaf met het gerechtelijke equivalent van een pedagogische tik. Elke dag worden in dit land negentig mensen verkracht die daarmee niet naar de politie stappen.

Ook ik was ooit een van die slachtoffers. Ook ik lees de krant. Ook ik concludeer vandaag weer maar eens dat het gerecht geen gerechtigheid te bieden heeft; zelfs niet in gevallen waar de criminele feiten, door hun aard vaak moeilijk te bewijzen, wel degelijk zijn aangetoond. Het parket gaat in beroep, dat wel. Gelukkig. Maar ondertussen is toch maar weer de boodschap de wereld in gestuurd dat wij, slachtoffers, onze grenzen maar wat duidelijker moeten aangeven. En verder vooral niet flauw doen. Een mens kan al eens iets verkeerd interpreteren. Hoeft het dan nog te verwonderen dat zoveel slachtoffers zich nooit melden?


Seksueel misbruik door vrouwen

Wanneer er instemming is en rekening gehouden wordt met elkaar kan seksueel contact prettig zijn. Bij seksueel misbruik is er echter sprake van gedwongen seksueel contact. Hieronder vallen ook ongewenste seksueel getinte aanrakingen of opmerkingen, of dat je gedwongen wordt ergens naar te kijken. Bij seksuele intimidatie word je weliswaar niet aangeraakt, maar ook dan kun je emotionele schade oplopen.

Bij meisjes en vrouwen is de pleger bijna altijd (in ongeveer 99% van de gevallen) een man of meerdere mannen.
Bij mannelijke slachtoffers onder 16 jaar is de pleger vaker een man (59%) dan een vrouw (38%).
Bij mannelijke slachtoffers boven de 16 jaar is de pleger vaker een vrouw (79%) dan een man (21%)

Om de schadelijke gevolgen van seksueel misbruik aan te pakken is meestal een psychotherapeutische behandeling nodig. In deze praktijk kun je dit combineren met de extra mogelijkheden die hypnotherapie te bieden heeft. Op de volgende pagina kun je lezen hoe hypnotherapie wordt ingezet bij de behandeling van mannen, vrouwen of kinderen die slachtoffer zijn (geweest) van seksueel misbruik, zie link; http://www.waterlandpraktijk.nl/home/hypnotherapie-voor-mannen-en-vrouwen-die-seksueel-misbruikt-zijn/

Nieuw: Zelf heb ik onderzoek gedaan naar slachtoffers van vrouwelijke daders Schoppenvrouw aangekaart – de vrouwelijke dader van seksueel misbruik en haar slachtoffer(s). Lucia Rademaker (2014). Hieruit blijkt dat een taboe er de oorzaak van is dat zowel daders, als slachtoffers, als hulpverleners te weinig zicht hebben op de feiten rond dit thema.


Wat wanneer je leeft met dezelfde achternaam als van daders (vaders, opa’s, broers, ooms of zelfs vrouwen binnen een familie). Vaak zie ik op het forum slachtoffers van incest voorbij komen die zo stuk lopen door zoveel verschillende problemen en ook regelmatig dat er geen basis meer is binnen hun systeem. Want wat geeft het qua gevoel dat je iets moet ondernemen waarbij je de ID-kaart nodig hebt, maar ook eenvoudiger wanneer je nog op school zit of een baan hebt en men jou benaderd door je naam benoemen.

Dit onderwerp houd me al een tijd bezig, want juist wanneer je dus een slachtoffer bent van incest komt er dus veel naar boven. Natuurlijk ook bij slachtoffers die alleen op het forum lezen omdat de angst zo enorm kan zijn omdat het misbruik nog steeds gaande is. Overigens willen wij jullie ook bijstaan wanneer er geen registratie mogelijk is, mailen naar info@seksueelgeweld.nl kan dus een eerste moeilijke stap zijn en altijd welkom!

Vrouwen die incest hebben meegemaakt kiezen voor de naam van hun partner binnen een huwelijk, maar velen gaan niet eens een relatie aan en dus de achternaam kan soms een blijvende trigger geven. Waar men waarschijnlijk niet bij stil staat is dat ook jongens/mannen met hetzelfde problemen worstelen en hun hebben geen mogelijkheid om überhaupt van naam te veranderen.

Ik kan me voor stellen dat dit vragen oproept bij lotgenoten en bezoekers op het forum.

Voor een aantal jaren terug was er een programma op SBS6 en elke dag kwamen drie mensen met extreme problemen en de oplossing lag deels bij het publiek. Hier waren honderd mensen aanwezig die per persoon honderd euro mochten inzetten op degene wiens verhaal hun het meeste raakte Dus drie mensen kregen de tijd om uitleg te geven binnen de uitzending en na een aantal minuten mocht het publiek 100 euro inzetten op het meest voor hun aangesproken verhaal.

Ik zat gewoon tv te kijken, ook vanuit nieuwsgierigheid, want welke verhalen sprak het publiek aan? Op zekere dag zat een meisje op één van de drie stoelen en toen mocht zij haar verhaal vertellen, een mokerslag! Zij werd vanaf jongs af aan verkracht door haar vader, maar naarmate het verhaal verder ging werd het duidelijk dat deze man nog zo veel meer kinderen had misbruikt. Wat mij is bij gebleven is dat hij binnen een tbs-kliniek werd opgesloten, bekend bij de media. De vraag van dit jonge meisje was dat zij niet verder leven met de achternaam van haar vader en voor een andere achternaam wilde kiezen. Alle mogelijkheden waren benut, maar laatste optie was afhankelijke van de financiële situatie om voor een andere naam te kiezen samen met haar broer.

Het was zeer bijzonder en ook emotioneel binnen het publiek, want bijna 80 mensen hebben unaniem besloten dat zij die mogelijkheid moest krijgen. Vaag herinner ik me nog dat de presentatrice hierna haar een vraag stelde waarbij ik dacht…..meen je dat nu echt! Want de vraag was voor welke naam zij zou kiezen en haar antwoord was duidelijk…geen antwoord!

Natuurlijk ken ik dat meisje niet, maar mocht je dit ooit lezen “wat ben je enorm dapper”!

Door datgene wat ik heb gezien qua incest en achternaam, vraag ik me af hoe jullie mening is en dit ook een enorme rol speelt.

Achternaam wijzigen

Een achternaam wijzigen kan alleen onder strenge voorwaarden. Een verzoek tot het wijzigen van uw achternaam kunt u indienen bij Justis,

(oorsprong : forum Seksueelgeweld.nl)


Stichting Seksueel Geweld

Stuur een e-mail

Dorpsstraat 89
4511 ED Breskens

Bank: NL12 SNSB 0706 1794 39

KVK: 71271759

 

Social Media
Credits
Taal/Language/Sprache »