Marjolijn van Oijen
26 oktober 2017

Meestal ben ik positief. Over mijn leven, over hoe het gaat en over de wereld. Meestal, maar soms lukt dat even niet meer. Vandaag, na een goed begin met een leuke babbel, een fijn ontbijt en natuurlijk koffie, keek ik op Facebook. Ik moest nog wat andere dingen doen en dan is het eigenlijk niet handig maar ja. Ik zag een fragment van DWDD ( https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/378441) en ik werd er tamelijk onpasselijk van. Niet voor de eerste keer, vooral als het seksueel geweld gaat vind ik dat er gasten worden uitgenodigd die vooral heel kritisch zijn en blijk geven van weinig empathie en nog minder kennis zaken.

Vandaag zag ik een mevrouw praten over of mensen wel bewijs hebben als ze met “de dingetjes” komen toen ze het had over seksueel geweld dat vrouwen beschreven in hun #metoo status. De dingetjes.

Ik ga het toch doen. Normaal houd ik niet van beschrijving van geweld, in welke vorm dan ook. Maar het lijkt me dat mevrouw de Rek met haar dingetjes niet doorheeft wat seksueel geweld nog meer is dan een filmboss die je wil misbruiken.

Dingetjes. Seksueel geweld betekent eigenlijk seksuele handelingen toelaten of doen, onder dwang.

Wilma de Rek, weet je eigenlijk wel hoe die “dingetjes” eruit zien, ik bedoel, live? Weet je dat er vrouwen en mannen zijn die regelmatig door hun partner gedwongen worden tot seks, onder bedreiging van verlating, afpakken van de kinderen, nog meer klappen? Weet je dat er mensen zijn die seksuele handelingen moeten toestaan of uitvoeren bij mensen die daarvan genieten en er voor in groepen bij elkaar komen? Weet je dat de man in de bosjes minder vaak voorkomt dan andere daders maar nog altijd slachtoffers maakt? Heb je er van gehoord dat een verkrachting niet alleen maar penetratie inhoudt, maar ook gewoon klappen voor je kop, schoppen, een mes op je keel, een stofzuigerstang in je die je van binnen stuk maakt? Heb je ooit je vriendin vast gehouden na een verkrachting, haar wonden gezien, haar pijn gevoeld?
Heb je wel meegekregen dat er kinderen verkracht worden door hele groepen, gebruikt worden voor keiharde porno, wonden oplopen die littekens voor het leven vormen? Heb je ooit wel eens gehoord dat er kinderen sterven omdat ze gebruikt werden voor orale bevrediging en stikken in het sperma? Heb je ooit nagedacht over het dagelijks leed van kinderen die thuis misbruikt worden en daarna mee worden gegeven aan mensen die er zwaar voor betalen? Ken je een kind dat voor je staat waarvan je weet dat dat veel te kleine lijfje dingen heeft ondergaan die jezelf godzijdank nooit mee hebt hoeven maken?

Mijn hart huilt, want ik ken ze wel. Ik zag hun ogen en hun pijn.

Dingetjes. Dagelijks raken mensen gewond, worden vermoord. Seksueel geweld. Dingetjes.
Ik haal heel diep adem. Dingetjes. Verweren. Mond open trekken. Bewijs.

Ik was nog geen drie toen het begon. Dingetjes, een grote volwassen man die voor me moest zorgen. Verweren, ik wist niet eens wat er gebeurde, ook in de 14 jaar die volgden werd mijn nee genegeerd. Mond open trekken, dat moest ik ja maar voor zijn genoegen, op een andere manier mijn mond opentrekken…. ik kon praten maar niet formuleren en niet onderscheiden wat mijns of zijns was. Bewijs, natuurlijk niet, het gebeurde stiekem, als niemand keek, wat weet een kind van bewijs.
Ik was heel jong toen het begon, zoals zoveel anderen ook heel jong waren. Bewijs, lief mens, we wisten niet eens wat ons gebeurde daar waren we te klein voor.

De dames aan tafel gaan er vanuit dat je volwassen bent als het gebeurt. Als ze nu nog niet weten waarom we niet eerder melden, dan raad ik ze toch aan eens een boek daarover te lezen ipv te oordelen.
En dan gaat het nog even over wat er wel of niet onder #metoo valt. Het afbakenen is zo belangrijk. Ze zijn het helemaal eens in de studio, afbakening is nodig voor we wat kunnen doen.
#metoo gaat over vrouwen die seksueel geweld ondervonden hebben. Ik wil zo graag dat mensen ophouden te zeuren over grenzen, over bewijzen en over je mond open doen na twintig jaar.

Ik zou zeggen ga gewoon eens kijken. Kijken bij de jonge meiden die door loverboys jarenlang misbruikt zijn, bij de vrouwen die bij de gynaecoloog lopen om de littekens te laten weghalen, bij de mannen en jongens die al ziek worden als ze een sporttrainer zien, bij de volwassenen die dankzij de onveilige hechting met misbruikende ouders in de WIA zitten, in de psychiatrische klinieken waar ongeveer 80% van de populatie aangeeft slachtoffer van huiselijk geweld te zijn.

Ik word hier heel verdrietig van. Dat komt natuurlijk ook omdat ik dag in, dag uit word geconfronteerd met de gevolgen. Langetermijngevolgen, mensen die geen aanraking verdragen, wiens angst de dagelijkse leider is van hun dag. Ga gewoon eens kijken, praat eens, vraag eens, en vooral: ga het leed eens echt zien.

Slaat de #MeToo discussie door?

Vorige week was de week van #MeToo. Het begon met actrice Alyssa Milano die #MeToo in het leven riep naar aanleiding van het Harvey Weinstein-schandaal. Dat leidde tot miljoenen vrouwen die hun eigen verhalen van seksuele intimidatie…
DEWERELDDRAAITDOOR.BNNVARA.NL