Nieuwsberichten/Blogjes

Het is niet omdat de dader een ‘brave huisvader’ is, dat men verkrachting mag minimaliseren

feb 5, 2016 | Nieuws | 0 Reacties

(Bron) Hade Debaillie is lid van “Wij spreken voor onszelf” (WSVO), een organisatie die overlevers van seksueel, psychisch en fysiek geweld de ruimte wil geven om hun ervaringen te delen. Op woensdag 20 januari 2016 komt in de Gentse rechtbank een verkrachtingszaak voor. Een man en een vrouw hebben gekust, met wederzijdse toestemming. Meneer had daaraan niet genoeg. Hoewel het slachtoffer duidelijk zei “als je nu niet stopt, dan sla ik je”, kwam het tot penetratie. Verkrachting, zo oordeelt de rechtbank. Terecht, en dit is eigenlijk slechts één voorval uit duizenden. In België worden elke dag naar schatting honderd mensen verkracht – honderd mannen, vrouwen en kinderen. Gemiddeld vier per uur. Slechts tien van die honderd zullen een aangifte doen. De rest zwijgt, uit angst, uit schaamte, uit schuldgevoel, of om duizend en één andere redenen. Van de tien gevallen waarin het toch tot een aangifte komt, wordt bijna de helft zonder gevolg geseponeerd. Wraakroepend, maar niet van toepassing in dit geval. In dit geval kwam het wel degelijk tot een rechtszaak, en jawel, tot een veroordeling. Schuld bewezen, oordeel geveld. Gerechtigheid geschied?

In België worden elke dag honderd mensen verkracht. Gemiddeld vier per uur. Slechts tien van die honderd zullen aangifte doen. De rest zwijgt uit angst, schuld of schaamte
Of niet. In De Morgen van woensdag 3 februari lezen we een klinkend citaat uit het vonnis: “U heeft verkeerd gehandeld, maar de rechtbank wil uw verdere leven niet hypothekeren.” Dat het zou gaan om een geval van ‘verkeerd geïnterpreteerde signalen’, had de advocaat van de beklaagde geargumenteerd. En dat hij ‘niet iemand is die vrouwen in een donker steegje aanvalt’. De dader komt ervan af zonder effectieve gevangenisstraf, zolang hij het slachtoffer maar een schadevergoeding betaalt waarvan zelfs zijzelf nog niet weet hoe hoog die zal zijn.

Slachtoffers van seksueel geweld – waaronder ondergetekende – moeten er even van slikken. De rechtbank wil het leven van de dader niet hypothekeren? Wat dan met het leven van het slachtoffer? Wat met deze vrouw, die voortaan bang is om nieuwe mensen te ontmoeten? Wat denkt zij nu? Misschien denkt zij iets gelijkwaardigs als ik, en vele andere slachtoffers die hun verhalen onder meer delen via wijsprekenvooronszelf.be: dat hij diepe sporen bij haar heeft nagelaten, waarvan het nog maar te bezien valt of ze ooit helemaal hersteld kunnen worden.

De opmerking van de advocaat, als zou deze man ‘niet iemand zijn die vrouwen in een donker steegje aanvalt’, slaat als verzachtende omstandigheid nergens op. Daders zijn vaak brave burgers, die elke dag trouw naar hun werk gaan, en op zaterdag het gras afrijden in hun netjes onderhouden achtertuin. Wanneer blijkt dat zij hun buurvrouw, hun achternicht, hun wederhelft of hun nageslacht hebben verkracht, dan mag hun burgerlijke leventje niet gezien worden als een reden om wat er gebeurd is te minimaliseren.

Daders zijn vaak brave burgers, die elke dag trouw naar hun werk gaan, en op zaterdag het gras afrijden in hun netjes onderhouden achtertuin
Maar dat is precies wat hier wél is gebeurd. Dader en slachtoffer kenden elkaar. Het ging dan ook niet, aldus de Gentse rechtbank, om een brutale aanval, maar ‘slechts’ om een uit de hand gelopen kus. Toekomstige daders kunnen op hun twee oren slapen: zolang ze het niet al te bont maken, en achteraf blijk geven van enig schuldbesef, komen ze er waarschijnlijk vanaf met het gerechtelijke equivalent van een pedagogische tik. Elke dag worden in dit land negentig mensen verkracht die daarmee niet naar de politie stappen.

Ook ik was ooit een van die slachtoffers. Ook ik lees de krant. Ook ik concludeer vandaag weer maar eens dat het gerecht geen gerechtigheid te bieden heeft; zelfs niet in gevallen waar de criminele feiten, door hun aard vaak moeilijk te bewijzen, wel degelijk zijn aangetoond. Het parket gaat in beroep, dat wel. Gelukkig. Maar ondertussen is toch maar weer de boodschap de wereld in gestuurd dat wij, slachtoffers, onze grenzen maar wat duidelijker moeten aangeven. En verder vooral niet flauw doen. Een mens kan al eens iets verkeerd interpreteren. Hoeft het dan nog te verwonderen dat zoveel slachtoffers zich nooit melden?