Een Moeder’s Blog

Al heel lang loop ik met het plan in mijn hoofd om een blog of een boek te schrijven over hoe ik als moeder het misbruik van mijn kinderen heb ervaren en wat het met mij en mijn gezin heeft gedaan. En waarom ik al jaren op de chat ben op de site van seksueelgeweld.nl en waarom ik het zo nodig vond om een stichting op te richten.

Gelukkig zijn we al zo ver dat er aandacht aan de slachtoffer van seksueel geweld wordt besteed, het is nog lang niet genoeg en er wordt nog steeds niet veel mee gedaan maar echt iets veranderen, ik zie het nog niet zo. Voor ouders & partners en alle anderen die rond het slachtoffer staan is er nog steeds niets, geen erkenning geen aandacht, niets. En toch zijn zij de genen die de schouders lenen waarop gehuild mag worden, die bij wijze van spreken de zakdoekjes aan reiken. Maar ook wij ouders & partners en de anderen hebben het moeilijk. Het omgaan met een situatie waar een geliefde worstelt met demonen waar wij niet bij kunnen helpen, is slopend. Het tergt ons, wij willen het overnemen, de pijn het lijden. Hoe graag we willen maar het gaat niet. Om een klein inkijkje te geven, zal ik proberen  het te beschrijven. Hopelijk vinden jullie het leesbaar. Mijn jeugd is bepalend geweest voor mijn handelen als moeder vind ik. Een heerlijke jeugd, een goed basis.

Ik weet niet waarom ik een blog zou moeten schrijven, over mezelf vind ik een beetje onzin, zo bijzonder ben ik nou ook niet. Ja ik ben een moeder van kinderen die misbruikt zijn én jij dat heeft mijn leven voor een groot deel bepaald. Ik deed niet meer of minder dan wat andere ouders zouden doen in die situatie, dat is normaal toch? Van de verhalen van de slachtoffers hoor ik wel dat er ook heel veel ouders zijn, ook moeders, die niets doen voor hun kind of kinderen. Die zijn wat mij betreft niet het ouderschap waard. Het klinkt heel ongemakkelijk en dat is het ook, de verkrachting van mijn kinderen hebben mijn leven zinvol gemaakt en een richting gegeven. Veel van wat ik gedaan heb na 7 juli 1995 was, is een uitvloeisel daarvan. Misschien, als die vent z’n ding in z’n broek had gehouden was ik een geliefd verpleegkundige geworden omdat ik op dat moment die opleiding volgde en men vond mij toen ook al wel aardig…..

Lees verder op:

//eenmoedersblog.home.blog/