Dit is het verhaal van Christianne en Richard. Christianne heeft dit interview gedaan met het tijdschrift Viva.

De man van Christianne Huntjens (34) is als kind jarenlang misbruikt door zijn oom. Hij heeft dit nooit kunnen verwerken, tot een jaar geleden. Samen hebben ze een zoontje van 3 jaar, Jordy.

"Ik zou niet weten wat ik zou doen als ik zijn oom zou tegenkomen. In het begin wilde ik hem vermoorden. Ik dacht: ik ga naar die rotzak toe en ik maak hem af. Maar dat was niet wat Richard wilde horen. Hij wil alleen maar dat ik er voor hem ben. Hij heeft er niks aan als ik in de gevangenis zit. Maar ik ben woest. Die klootzak heeft ons leven verziekt. Zo noemen we zijn oom hier, de klootzak. Hij heeft voor ons geen naam meer. Ik denk wel eens: ik wou dat ik zes mannen kende die hem al die dingen aandeden die hij Richard heeft aangedaan. Dat zij hem achter elkaar zouden pakken, dat hij ze allemaal moest pijpen en de rotzooi moest oplikken. Want dat moest Richard ook.
Toen Richard mij voor het eerst vertelde over zijn seksueel misbruik, hadden we ongeveer twee jaar een relatie. We waren nog jong; ik was 19 jaar. We zijn echte jeugdliefdes van elkaar. Eerlijk gezegd maakte zijn bekentenis weinig indruk op me. Hij vertelde het zo maar even tussen neus en lippen door, deed er heel luchtig over. Ik had voor die tijd ook nooit iets aan hem gemerkt. Hij was niet vies van seks, integendeel zelfs, en met zijn oom ging hij heel normaal om. Hij vertelde me ook niet hoe lang het misbruik had geduurd en hoe ver het was gegaan. Alleen maar dat hij ooit eens was misbruikt door zijn oom. We hebben er verder nooit meer over gesproken. Waarom weet ik eigenlijk niet. Misschien wist ik niet zo goed wat ik ermee aan moest. Hij deed er ook zo makkelijk over. En vijftien jaar geleden stond seksueel misbruik lang niet zo in de schijnwerpers als nu. Er werd nauwelijks aandacht aan besteed in de media. Gelukkig is dat nu anders.
Richard was 8 jaar toen hij naar een internaat voor moeilijk opvoedbare kinderen moest. Hij was altijd het zwarte schaap van de familie geweest. Doordeweeks sliep hij in het internaat en in de weekenden mocht hij naar huis. Toen is ook het misbruik begonnen. Als zijn oom een tante uitgingen. Moest Richard daar op de kinderen gaan letten.Richard werd bijna elke zaterdagmiddag opgehaald door zijn oom. Het begon dan al in de auto, waar hij door zijn oom werd verkracht. En ´s avonds moest Richard lang opblijven, zodat zijn oom vrijelijk zijn gang kon gaan nadat Richards tante naar bed was gegaan. Vijf jaar lang is Richard zo misbruikt, en niemand heeft ooit iets in de gaten gehad. Eén keer heeft Richard de moed gehad om een jongen in het internaat te vertellen wat er met hem gebeurde, maar vervolgens begon deze hem na een paar maanden ook te misbruiken. Sindsdien heeft hij het nooit meer tegen iemand gezegd, tot die ene keer tegen mij. Hij moet heel veel vertrouwen in mij hebben gehad, denk ik achteraf.
Maar ik heb nooit iets aan hem gemerkt. Tot vorig jaar. In januari dat jaar werd Richard depressief vanwege een whiplash. Hij had een auto-ongeluk gehad en kon niet meer werken. Hij kon dit niet accepteren. Uiteindelijk heeft hij hiervoor om hulp gevraagd, en kwam bij een maatschappelijk werker terecht. Die gaat natuurlijk in je verleden graven. Al snel werd duidelijk dat Richard eerst zijn seksueel misbruik moest verwerken, voordat hij het hier en nu aankon. Hij werd naar het Riagg gestuurd en zou alles weer opnieuw beleven. Langzamerhand raakte Richard in een diep dal. Hij durfde steeds minder de deur uit, en na ongeveer een half jaar therapie kwam hij helemaal niet meer buiten. Hij was als de dood dat hij zijn oom zou tegenkomen. Die woont in een andere plaats vlakbij Maastricht, waar wij wonen. Hij durfde niet eens de tuin meer in. Ik had een totaal andere man gekregen. Voorheen was Richard iemand die van alles ondernam. Hij zat bij tig verenigingen, was altijd bezig. Maar nu kon hij alleen maar op de bank liggen. Hij deed niks. Ik begreep het, want we praten altijd heel open over wat hem bezighoudt, maar af en toe kwamen de muren echt op me af. Ik ging dan vaak alleen weg, naar vrienden of familie, of ik ging iets met Jordy doen. Maar ik wilde ook wel eens iets met Richard samen doen. Dan moest ik hem echt pushen. Dat klinkt misschien gemeen, maar op zo´n moment dacht ik even alleen aan mezelf. Continu moest ik rekening met hem houden, begrip opbrengen. Dat breekt soms echt op. Ik moest hem ook verplichten om dingen in het huishouden te doen als ik naar mijn werk moest. Nu nog, als hij weer een slechte periode heeft. Als ik dat niet doe, gebeurt er niks, en kan ik na mijn werk alles zelf doen. Dat gaat een tijdje goed, maar ik krop al die ergernissen op. Uiteindelijk komt het er in één keer uit en hebben we ruzie. Als ik mocht kiezen, zou ik het liefst niks meer willen horen over zijn verleden. Als Richard erover wil praten, ben ik er voor hem, maar het doet me ontzettend veel pijn. Als hij me in details vertelt wat er met hem is gebeurd, zie ik het helemaal voor me. Dan zie ik hem als kind verkracht worden. Dat is verschrikkelijk. Het is zo dichtbij. Je ziet en hoort ervan op televisie, maar dat is niet te vergelijken. Hij heeft me verteld dat hij tegels heeft staan tellen in de keuken als het gebeurde, en dat hij een schilderij van toen nu nog helemaal kan uittekenen. Daar fixeerde hij zich dan op als zijn oom met hem bezig was. En dan te bedenken dat hij die klootzak niet eens kan aanklagen. Het is namelijk verjaard. Schandalig vind ik dat. Richard heeft toch ook levenslang?
Langzamerhand durfde Richard gelukkig steeds meer naar buiten. Maar dan tolereerde hij geen enkele man achter zich. Vrouwen waren geen probleem, maar zodra er een man achter hem stond, voelde hij zich vreselijk ongemakkelijk. Dus wilde hij weer snel naar huis. Negen van de tien keer gaf ik hier aan toe, net zoals met zoveel dingen. Want híj moet alles verwerken, hij heeft het moeilijk. Zo moet hij ook over zijn misbruik kunnen praten als het hém uitkomt, en niet wanneer het mij uitkomt. Ook al word ik er soms knettergek van. Maar dat kan ik niet laten merken, want dan voelt Richard zich vreselijk schuldig. Zo heeft hij laatst twee maanden lang geen woord meer gesproken over zijn seksuele misbruik. Hij wilde mij er niet meer mee lastigvallen. Maar dat werkt ook niet. We hebben hierover een knallende ruzie gehad. Ik heb zelfs op het punt gestaan om hem te verlaten. Niet omdat ik niet meer van hem hield, maar vanwege die verschrikkelijke machteloosheid. Ik wil hem zo graag helpen, maar dat kan niet. Ik kan alleen maar naar hem luisteren. Toen ik erover dacht om weg te gaan, had ik het helemaal gehad met die ellende. Ik wilde er niks meer mee te maken hebben, wilde alles achter me laten. Ik kon het niet meer aanzien dat Richard zoveel pijn had. Spullen pakken en wegwezen was het enige waar ik aan kon denken. Maar Richard was me te snel af. Met ingepakte tas zat hij me op te wachten. ´Ik kan je dit niet langer aandoen´, huilde hij. Het was vreselijk. Jordy zat aan de andere kant van de kamer in een hoekje mee te huilen. Voor hem is het ook moeilijk. Mijn broer, die ik had gebeld om Jordy op te vangen, heeft toen op ons ingepraat. Het was een moment dat het ons allebei teveel werd, dat we geen van beiden sterk konden zijn. Meestal vang ik Richard op als hij zich rot voelt, en als ik me verdrietig voel, is hij sterk voor mij. Maar dat konden we nu allebei niet opbrengen. Als we dit op jonge leeftijd hadden moeten meemaken, had onze relatie het nooit overleefd. Daarvan ben ik overtuigd. Ik heb in totaal twee keer op het punt gestaan om te vertrekken. En als ik het niet was, was Richard het wel. Maar nu denk ik dat we alles aankunnen. Onze band is alleen maar sterker geworden door alles wat er is gebeurd.
Onze seks staat momenteel natuurlijk op een laag pitje. Maar Richard wil tenminste weer. Er was ook een tijd dat hij helemaal geen behoefte had aan seks. Zo´n vier maanden lang. Logisch natuurlijk. Hoe kan hij seks aan de ene kant vies en smerig vinden, en aan de andere kant met mij heel fijn? Dat kan niet, en dat begrijp ik ook. Ik miste hem soms wel, maar ik vond het belangrijker dat hij me bleef vasthouden. Nu hebben we weer vaker seks, hoewel minder vaak dan vroeger. Ik vind dat niet erg. Ik had toch altijd minder behoefte dan Richard. Ik durf echter geen initiatief meer te nemen. Ik laat alles van zijn kant komen. Ook tijdens de seks. Want ik weet niet zo goed wat ik wel en niet kan doen. Hij heeft me sinds kort verteld dat hij sommige dingen niet prettig vindt in bed. Dingen die er eigenlijk gewoon bij horen en waar hij vroeger nooit problemen mee had. Maar dat wisselt ook met de dag. Een andere keer kan hij het weer heel fijn vinden. Ik vind dat moeilijk. Het is echt aftasten in bed. Seks is daardoor minder ontspannend voor mij. Ik heb er nog niet met Richard over gesproken, maar dat ben ik wel van plan. Hij heeft het recht om te weten wat er door mij heen gaat. Hij praat ook altijd tegen mij. Bijvoorbeeld als er weer een herinnering van vroeger door hem heen flitst als we seks hebben. In het begin schrok ik daar best van, je rekent er niet op. Maar het is nu bijna normaal. Ik heb er ook geen enkele moeite mee. Achteraf is het best jammer dat we moesten stoppen met de seks, maar op zo´n moment moet je gewoon praten samen. Ik weet dat hij het moet verwerken. Ik ben ook echt niet huiverig voor een volgende keer dat dit weer zal gebeuren. Als ik daar telkens bij zou stilstaan, ben ik niet goed bezig, denk ik. Dan is seks toch helemaal niet fijn meer? En dat is het wel voor mij. Net zoals in het begin. Ik zie Richard tijdens de seks niet voor me als een kind dat wordt mishandeld. Ik ben gewoon in het hier en nu. Seks is omdat we dat allebei graag willen, omdat we graag bij elkaar willen zijn.
Hij kan elk moment weer instorten, maar op dit moment gaat het goed met Richard. Hij durft weer naar buiten en is een stuk energieker. Ik voel me daardoor ook een stuk rustiger. Hij is zelfs bezig met een assertiviteitstraining. Ik denk mede vanwege zijn verleden dat Richard iemand is die niet makkelijk voor zichzelf opkomt. Hij wil het altijd anderen naar de zin maken. Anders accepteren ze hem niet, denkt hij. Bij mij heeft hij daar geen last van, maar wel bij anderen. Eigenlijk kennen alleen ik en mijn broer Richard zoals hij écht is. Met mijn broer heeft hij namelijk ook een hele goede band. Wij kennen hem beter dan wie dan ook. Zijn therapeut heeft eens gezegd: slachtoffers van seksueel misbruik zijn de beste toneelspelers. Dat is echt zo. Hij doet zo vaak alsof er niks aan de hand is. Ik zit me soms echt te ergeren als Richard iets tegen iemand zegt waarvan ik weet dat hij het niet meent. En op het ene moment kan hij heel vrolijk en hartelijk zijn, maar zodra de visite weg is, kan hij weer lusteloos op de bank liggen. Toch gaat het steeds iets beter. Dankzij zijn therapie en die cursus komt Richard meer en meer voor zichzelf opkomt. Waar ik ook zo trots op ben, is dat hij zich niet meer schaamt voor het misbruik. Iedereen mag het weten. Dat vind ik zo knap. Ik ben ook heel blij dat hij het zijn en mijn hele familie vorig jaar heeft verteld. Zijn moeder wist niet wat ze hoorde; zij en haar reeds overleden man hadden het nooit geweten. Dat neem ik hen niet kwalijk. Zijn oom kon fantastisch toneelspelen. En Richard was bijna nooit thuis, omdat hij in dat internaat leefde.
Twee jaar geleden had Richard er niet aan moeten denken om anderen over zijn misbruik te vertellen. In het begin van zijn verwerkingsproces kon ik er dan ook met niemand over praten. Dat was best moeilijk. Ik moest het ook wel eens kwijt. Daarom heb ik het een keer tegen mijn ouders gezegd, zonder dat Richard het wist. Ik kon het gewoon niet meer voor me houden. Richard weet dat nu, en neemt het me niet kwalijk. Hij begrijpt mij ook. Het liefst wil hij dat ook ík hulp zoek, om eens te gaan praten met lotgenoten bijvoorbeeld, of met een hulpverlener. Maar dat wil ik niet. Ik zie het nut er niet van in om met een wildvreemde over mijn privé-leven te praten. Ik kan ook goed met Richard praten. En als het me te veel wordt, ga ik naar mijn zus. Zij is mijn uitlaatklep.
Maar soms moet ik wel alert zijn op mezelf. Richard heeft een periode gehad dat hij in elke man een dader zag, en ik merkte dat ik ook zo ging denken. Laatst zag ik op een kinderspeelplaats een mannelijke leraar alleen maar met de meisjes uit zijn klas spelen. Dat vond ik meteen verdacht. ´Begin jij nou ook al?´zei Richard toen ik erover begon. Hij had gelijk. Laat hém maar alles verwerken. Ik mag me hierin niet laten meeslepen. Want het werd te gek. Zodra ik een man zag lopen, begon ik me al af te vragen of hij een dader zou kunnen zijn.
We zullen het een keer aan Jordy moeten vertellen, maar wanneer doe je zoiets? Nu is hij nog veel te jong. Maar hij krijgt er natuurlijk wat van mee. Zo is Richard ook een tijd bang geweest dat hij zelf een dader zou worden. Want dat hoor je vaak, dat slachtoffers later zelf ook kunnen gaan misbruiken. Het is dat Richard er zelf over begon, maar ik heb er nooit aan gedacht dat dit kon gebeuren. Ik heb altijd geweten dat Richard ons kind nooit iets zou aandoen. Maar hij durfde opeens niet meer met Jordy in bad te gaan of te douchen. Hij wilde niet dat Jordy hem naakt zag. En als ze dan een keer samen waren, bleef ik erbij in de badkamer. Om Jordy op te vangen als het Richard te veel werd. Het deed pijn om te zien hoeveel moeite hij ermee had om zo samen met zijn zoontje te zijn. Hoe kan iemand die zoveel ellende heeft meegemaakt, dit zijn eigen kind aandoen? Dat geloof ik niet. Maar er zijn gekken die het doen. Ze zouden ze allemaal moeten castreren. Zonder verdoving. Tot een paar jaar terug had ik misschien wat meer medelijden met een dader gehad, maar dat is verleden tijd. Seksueel misbruik is nooit meer goed te praten."